Kartoteka

Imię i nazwisko:
Larry Brown
                                                             
Data i miejsce urodzenia: 
1940, New York

Uczelnia:
North Carolina '67

Drużyny zawodowe

Jako zawodnik:
New Orleans, Oakland, Washington, Virginia i Denver.

Jako trener:
Carolina (ABA: 1972-74)
Denver (ABA: 1974-76)
Denver Nuggets (NBA: 1976-79)
UCLA (NCAA 1979-81)
New Jersey Nets (NBA: 1981-83)
Kansas (NCAA: 1983-88)
San Antonio Spurs (NBA: 1988-91)
Los Angeles Clippers (NBA: 1991-93)
Indiana Pacers (NBA: 1993-97)
Philadelphia 76ers (NBA: 1997-2003)

Najważniejsze nagrody

Jako zawodnik: 
MVP Meczu Gwiazd ABA (1968)

Jako trener:
Najlepszy Trener ABA  (1974-76)
Najlepszy Trener NBA (2001)

Mistrzostwa

1988 (Kansas, NCAA - trener)
2004 (Detroit Pistons, NBA - trener)

Rekordy i osiągnięcia

Jako zawodnik: 
Występ w All Star Game (4 razy)
Lider ABA w asystach (3 razy)
Rekord asyst w meczu w historii NBA -23
Wystep na olimpiadzie ( Tokio 1964 - złoto)

Jako trener:
Trener USA na olimpiadzie w Moskwie (odwołana) i Atenach (2004)
1 zawodnik który został trenerem drużyny olimpijskiej
Trener USA na Olympic Festival (złoty medal)
Trener juniorów na Mistrzostwach Świata 1987 (srebrny medal)
Asystent trenera na olimpiadzie w Sydney

Life story

Larry Brown urodził się w 1940 roku w Brooklynie w NY, natomiast wychował się na  Long Beach. Uczęszczał na uczelnię North Carolina, gdzie spotkał trenera Deana Smitha, który wywarł wielki wpływ na jego życie. Mało kto wie, że Larry Brown zanim rozpoczął karierę trenerską, był również zawodnikiem koszykówki. Jako gracz był przede wszystkim bardzo dobrym obrońcą. Karierę rozpoczął w 1967 roku grając w zepole ABA New Orleans, później występował jeszcze w  Oakland, Washingtonie, Virginii i Denver. Trzykrotnie był liderem ABA w asystach, do niego należy też rekord asyst w jednym meczu - 23. W 1964 roku został wybrany do reprezentacji Stanów Zjednoczonych na Igrzyska Olimpijskie do Tokio, gdzie zdobył złoty medal. Cztery lata później, w 1968 roku otrzymał nagrodę MVP Meczu Gwiazd ABA. W meczach takich wystąpił zresztą 3 razy. Przez 5 sezonów gry w ABA (wcześniej grał w AAU) miał następujące średnie: 11,2 pkt. i 6,7 asyst na mecz. Po zakończeniu kariery zawodnika postanowił zostać trenerem. 

Na początek był asystentem wspomnianego Deana Smitha na Uniwersytecie w Północnej Karolinie. Trwało to kilka lat, później Brown został trenerem ligi w której grał, czyli ABA. Prowadził tutaj zespoły z Caroliny i Denver (każdy po 2 lata, zdobył wtedy 3 razy nagrodę dla Najlepszego Trenera). Następnie przeszedł do NBA, gdzie w latach 1976-79 prowadził Denver Nuggets. W Denver zagościł 2.5 roku (w pierwszym sezonie z Denver dotarł do 2 rundy, w kolejnym do Finału Konferencji). W 1979 roku Brown powrócił na uniwersytet, gdzie trenował UCLA, którą już podczas swojego 1 sezonu doprowadził do finału, Mistrzostwa jednak nie zdobył. W trakcie trenowania tego teamu Brown został wybrany trenerem Koszykarskiej Drużyny Olimpijskiej USA, z którą miał zdobyć złoty medal olimpijski na olimpiadzie w Moskwie w 1980 roku. Niestety w wyniku agresji ZSRR na Afganistan większość krajów zachodnich, w tym USA, zbojkotowała tą olimpiadę. Brown jednak zapisał się w historii jako pierwszy były gracz koszykówki, który został wybrany na szkoleniowca drużyny olimpijskiej. Zrehabilitował się po części w roku 1985 i 1987 kiedy to prowadził na imprezie Olympic Festival drużynę północy (złoty medal) oraz kiedy był szkoleniowcem drużyny juniorów na Mistrzostwach Świata (srebrny medal).Po zakończeniu kontraktu z UCLA znowu przeniósł się do NBA, gdzie trenował New Jersey Nets, z którymi jednak nie osiągnął żadnych sukcesów. Dlatego też zaczął trenować drużynę koszykarską z uniwersytetu  w Kansas (1983-88). To właśnie z tym zespołem zdobył jedyny tytuł mistrzowski w karierze, było to w roku 1988.

Ale już rok później Brown nie pracował w Kansas, ponieważ zdecydował się przejść do NBA gdzie zaproponowano mu prowadzenie San Antonio Spurs. W roku 1990 i 1991 Spurs awansowali do play-offs, gdzie odpadli kolejno w 2 i w 1 rundzie. Następnie dwukrotnie prowadził Los Angeles Clippers po czym objął stanowisko coacha Indiany Pacers. Podczas pierwszego sezonu trenowania drużyny z Indiany (1993-94) Brown otarł się z nią o Finał, jednak w 7 meczach Indiana przegrała z New York Knicks. Podobnie było rok później, tylko że teraz lepsi okazali się Orlando Magic. W kolejnych 2 sezonach było już tylko gorzej i w 1997 roku Brown opuścił zespół. 

Zanim Larry Brown stał się trenerem Philadelphii 76ers, był już znany z tego, że wędruje z jednego klubu NBA do drugiego i nigdzie nie zatrzymuje się na dłużej. Był już coachem w lidze uczelnianej NCAA, ABA oraz NBA.  Kiedy zaczynał pracę z każdym z tych klubów, był to zespół z samego dna NBA albo ewentualnie średni, który nie odnosił żadnych sukcesach w rozgrywkach posezonowych, czyli play-offs. Kiedy Brown odchodził, drużyny te grały już w play-offs. Sam Brown mówił: Jedna rzecz napawa mnie dumą: wszędzie gdzie byłem, zostawiłem drużynę w lepszym stanie, niż była przed moim przyjściem.  Kontrakt z Philadelphią Brown podpisał 5 maja 1997 i stał się 17 coachem w historii tego zespołu. Zajął miejsce Johnny'ego Davisa, który tę funkcję sprawował przez ostatnie 2 lata, równie krótko jak poprzedni trener, John Lucas. Z każdym rokiem pracy Browna Philadelphia czyniła systematycznie wielkie postępy wygrywając coraz większą ilość meczy w kolejnych sezonach. Dzięki współpracy trenera i prezesa klubu, Pata Croce'a, pozyskano wielu graczy, którzy w znaczący sposób umacniali drużynę. Do najważniejszych należeli Theo Ratliff, Aaron McKie, Eric Snow, Toni Kukoc i Dikembe Mutombo. Brown pokazał się z dobrej strony dzięki ciężkiej pracy, ale także kilku ważnym decyzją. Jedną z nich było przesunięcie Allena Iversona na pozycję SG, czyli taką, która dawałaby mu większe pole do popisu ale także umożliwiała bardziej zespołową grę. 

Na początku współpracy Allena Iversona z Larrym nie mogli oni się porozumieć, często toczyły się między nimi sprzeczki. Jednak Brown był wyrozumiały, a Allen po przesunięciu go na nową pozycję całkowicie się pogodził ze swoim trenerem, stali się dobrymi przyjaciółmi. Zaowocowało to nie tylko polepszeniem się nastroju w drużynie, ale także odbiło się bardzo korzystnie na wynikach. Obaj panowie tak się polubili, że zaczęli się spotykać poza boiskiem. Iverson odwdzięczył się trenerowi za ciężką pracę komplementami które wygłaszał przed prasą, kiedy dostał nagrodę MVP Meczu Gwiazd 2001 roku, od razu zapytał się, gdzie jest jego trener i gorąco mu podziękował, nie zwracając uwagi na nagrodę. Powiedział, że wszystko co osiągnął zawdzięcza właśnie niemu. Brown odparł, że jest to najlepszy komplement jaki w życiu słyszał. Brown zresztą równie często chwalił Iversona. I kto by pomyślał, że przed sezonem 1998-99 współpraca między nimi układała się tak źle, że krążyły plotki, iż jeden z nich musi odejść. Największy sukces Brown miał właśnie w tym sezonie, ponieważ  Sixers  po zdobyciu miana najlepszej drużyna na wschodzie NBA, awansowali do Finału NBA. Mistrzostwa nie zdobyli, ale Brown otrzymał nagrodę dla Najlepszego Trenera w NBA, jego pierwszą w karierze (niestety w kolejnych 2 sezonach Sixers odpadli w pierwszej, a nastepnie w drugiej rundzie PO). Duże wyróżnienie spotkało Browna także rok wcześniej, kiedy został trenerem koszykarskiej drużyny USA podczas kwalifikacji do olimpiady w Sydney, gdzie natomiast był asystentem trenera. Ale już na następnej olimpiadzie, w Atenach, będzie głównym trenerem reprezentacji USA. Niestety juz nie jako trener Sixers, ponieważ Brown zrezygnował z tej funkcji po sezonie 2002-03. Rezultat z Sixers to 255-205 w sezonie regularnym, a w play-offs 26-30.

Po odejściu z Philadelphii, niemal natychmiast miejsce dla Browna znalazło się w Detroit Pistons, za Ricka Carlistle. I to z nimi udało się zdobyć upragnione Mistrzostwo NBA, na dodatek już w pierwszym roku pracy. W Finałach prowadzeni przez niego tacy gracze, jak Chauncey Billups, Ben Wallece, Rasheed Wallece, Richard Hamilton czy Tayshaun Prince łatwo pokonali nikogo innego, jak Los Angeles Lakers 4-1. Także w 2005 roku zespół z Mo-Town wygrał swoją Konferencję i awansował do Finałów, ale tym razem musiał uznać wyższość San Antonio Spurs, którzy wygrali po bardzo zaciętej rywalizacji 4-3. A tymczasem Larry opuścił Detroit, by zająć się tym, co lubi najbardziej, czyli budowaniem nowego zespołu - tym razem w Nowym Jorku. Niestety konflikty z zawodnikami i przede wszystkim brak wspólnego języka z Isiahem Thomasem, generalnym menadżerem Knicks, sprawiło, że Brown osiągnąwszy fatalny bilans 23-59 już po roku pracy opuścił "Wielkie Jabłko". Wrócił do Philadelphii, gdzie pozostał mu rodzinny dom. Niebawem wrócił też do Sixers. 5 stycznia 2007 roku został mianowany wice prezydentem Sixers, drugą najważniejszą osobą w klubie po Billy Kingu. Jednak po sezonie ponownie opuścił zespół i wkrótce zostal szkoleniowcem Charlotte Bobcats.

Osiągnięcia Browna to czwarte miejsce na liście najbardziej zwycięskich trenerów w historii NBA i trzecie najbardziej zwycięskich w play-offs. Podczas 22 lat pracy (17 awansów do PO), ośmiokrotnie jego drużyny wygrywały ponad 50 spotkań, poza tym zdobył siedem tytułów Mistrza Dywizji, trzy tytuły Mistrza Konferencji. Mistrzostwo NBA i NCAA, czego nie osiągnął żaden inny trener w historii. Do tego dodać należy tytuł dla Trenera Roku (2001) w barwach Sixers.

Larry ma żonę Shelly, córki Madison, Kristen, Alli i Mellisę oraz syna L.J.